(( عشق وجودت را تهی می سازد ...

تهی از رشک

تهی از قدرت طلبی

تهی از خشم

تهی از رقابت جویی

تهی از خودستایی و تمامی زباله های پیرامون آن .

در عین حال عشق وجودت را سرشار از آن چیزی می کند

که اکنون برای تو ناشناخته است .

وجودی مملو از رایحه . پر  از نور و لبریز از نشاط((

(( عشق به معناي آن است كه

تو ديگري را در ذات خود هدف بداني .

ديگري ، هرگز وسيله نيست .

وسيله پنداشتن ديگري ،

غيراخلاقي ترين عمل دنياست .

اين رهيافت ،

در واقع ، بنياد هرچه عمل بد است كه

در دنيا وجود دارد .

اگر ديگري و ديگران را

به مثابه ي وسيله فرض مي كني ،

پس بدان كه فساد تا مغز استخوانت نفوذ كرده است .

اما اگر ديگري را في نفسه هدف آفرينش مي داني

و برايش احترام قائلي ،

پس بدان كه بر طريق صواب هستي .

البته ديگران

در مقابل شيوه ي برخورد ابزارانگارانه ي تو

نسبت به خودشان

ساكت نخواهند نشست .

آنها روزي طالب سهم خويش

وجاي خويش خواهند شد .

تو دوست داري ديگري زنداني تو باشد .

تو او را به زنجير مي كشي ، گرچه زنجيري از طلا .

اما چه اطميناني به فردا هست ؟

ممكن است محبوب تو ، فردا تركت كند .

انسان نمي داند در لحظه ي آينده چه پيش خواهد آمد ((

                               هي فاصله هي فاصله هي فاصله تكرار

تا كي به تمناي تو در جاده نشينم

                                تا كي شود اندوه تو از شانه ام آوار؟؟؟

صد بار به خود وعده ي ديدار تو دادم

                                صد بار شكستم ز تو انگار نه انگار

از من چه توان گفت من سخت تر از سنگ

                                از من كه مكرر شده حتی در و ديوار

برگرد مسافر بخدا سخت غريبم

                                حالا كه به تنهايي خود كرده ام اقرار

بعد از تو كسي حال مرا هيچ نفهميد

                                 من ماندم و دلتنگي و يك معبر پر خار